Untitled Document

มนุษย์มีความผูกพันกับวัสดุศาตร์มาเป็นเวลาช้านาน หรืออาจกล่าวได้ว่า “วัสดุศาสตร์อยู่รอบตัวเรา” ซึ่งวัตถุต่างๆ ล้วนประกอบขึ้นจากวัสดุ โดยเราสามารถพัฒนาสมบัติของวัสดุให้สามารถใช้งานในด้านต่างๆ ในชีวิตประจำวัน อาธิเช่น การมุงหลังคาที่พักอาศัยด้วยกระเบื้องหลังคาไฟเบอร์ซีเมนต์แทนสังกะสีแบบเดิมเนื่องกระเบื้องหลังคาไฟเบอร์ซีเมนต์มีความทนทานมากว่า การปูพื้นบ้านด้วยไม้เทียมหรือไม้สังเคราะห์แทนไม้อัด ซึ่งไม้สังเคราะห์มีความสวยงามเหมือนไม้อัดแต่มีความทนทานมากว่า การเชื่อมต่อเครือข่ายอินเทอร์เน็ตด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มีที่มีขนาดเล็กลงและมีรูปแบบทันสมัยของสมาร์ทโฟนและแท็บเล็ต การพัฒนาวัสดุสำหรับยานพาหนะที่เน้นวัสดุที่มีน้ำหนักเบาแต่มีความคงทน เช่น การผลิตชิ้นส่วนจักรยานภูเขาที่ลดการใช้อะลูมิเนียม แต่ใช้เส้นใยคาร์บอนเพิ่มมากขึ้น ซึ่งผลิตได้ง่ายกว่า เบากว่าและแข็งแรงกว่าอะลูมิเนียม (เกรียงกานต์ กาญจนะโภคิน. การปฏิวัติอุตสาหกรรมรอบที่ 3) นอกจากนี้วัสดุอุปกรณ์ทางการแพทย์ได้ถูกพัฒนาขึ้น เพื่อใช้ในการรักษา ทดแทน แก้ไขปัญหา เช่น กระดูกเทียม แขนขาเทียม กล้องส่องขนาดจิ๋ว และคอนแทคเลนส์ รวมถึงการพัฒนาวัสดุสำหรับเสื้อผ้าของมนุษย์ที่มีคุณสมบัติจำเพาะ เช่นเสื้อเกราะกันกระสุน ที่ทำจากเส้นใยเคฟล่าร์ หรือทำจากเส้นสเปคตร้า ซึ่งเป็นชื่อทางการค้าของโพลิเมอร์โพลิเอทิลีนที่น้ำหนักโมเลกุลสูงยิ่งยวด (Ultra High Molecular Weight Polyethylene, UHMWPE) และการเสริมแรงเสื้อเกราะด้วยเสริมด้วยแผ่นวัสดุแข็งต่างๆ เช่น แผ่นไทเทเนียม แผ่นเหล็กกล้า แผ่นเซรามิกแข็ง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการรับกระสุน (สาระน่ารู้ : การพัฒนาเสื้อเกราะกันกระสุนแบบเกราะแข็ง. บุญรักษ์  กาญจนวรวณิชย์) การผลิตเสื้อผ้าที่ทนความร้อนสูงที่ใช้เป็นชุดดับเพลิง เป็นต้น จะเห็นได้ว่าการพัฒนาสมบัติของวัสดุให้มีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้น หรือให้มีสมบัติตรงตามความต้องการนั้นล้วนต้องใช้ศาสตร์ทางวัสดุศาสตร์เข้าไปเกี่ยวข้องทั้งสิ้น
         จากที่กล่าวมาข้างต้นแสดงให้เห็นแล้วว่าในหลายปีที่ผ่านมาการพัฒนาของวัสดุไม่เคยหยุดนิ่ง ดังนั้นการพัฒนาความรู้วัสดุศาสตร์และการเรียนรู้เทคโนโลยีวัสดุควบคู่กันไปจึงมีความสำคัญสำหรับมนุษย์ โดยความรู้ด้านวัสดุศาสตร์มุ่งเน้นศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบพื้นฐาน โครงสร้างระดับอะตอมหรือโมเลกุลของวัสดุ และสมบัติของวัสดุ รวมถึงการผลิตวัสดุชนิดนั้นๆ ซึ่งอาศัยการบูรณการความรู้ทางฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา และธรณีวิทยา เพื่อนำมาสังเคราะห์สร้างวัสดุใหม่ และปรับปรุงวัสดุให้มีสมบัติตามต้องการ นอกจากนี้ความรู้ด้านวัสดุศาสตร์ยังสนับสนุนการเลือกใช้วัสดุให้เหมาะสมและสอดคล้องกับความต้องการ ในขณะที่เทคโนโลยีวัสดุเกี่ยวข้องกับวิศวกรรมวัสดุโดยเป็นการนำเอาความรู้พื้นฐานของวัสดุศาสตร์มาประยุกต์ใช้ในการออกแบบผลิตภัณฑ์และปรับปรุงกระบวนการผลิตวัสดุให้มีสมบัติตามความต้องการ ประเภทของวัสดุสามารถแบ่งออกได้เป็น 5 ประเภทใหญ่ๆ ได้แก่ พอลิเมอร์ เซรามิก โลหะ และวัสดุเชิงประกอบ ซึ่งมีสมบัติแตกต่างกันไป มนุษย์จึงสามารถผลิตผลิตภัณฑ์โดยเกิดจากการผสมวัสดุหลายชนิดทำให้ให้ได้ผลิตภัณฑ์ที่มีสมบัติตามต้องการได้
         ในปัจจุบันภาคอุตสาหกรรมและธุรกิจบริการของประเทศไทยมีแนวโน้มการเติบโตอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากมีการลงทุนของต่างชาติมากขึ้น ทำให้ประเทศไทยกลายเป็นฐานการผลิตสินค้าเพื่อส่งออก โดยสินค้าส่งออกสำคัญ 10 อันดับแรกของไทย (กระทรวงพานิชย์ปี พ.ศ. 2558) คือ รถยนต์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ มูลค่า 864,367.5 ล้านบาท เครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ มูลค่า 595,418.6  ล้านบาท อัญมณีและเครื่องประดับ มูลค่า 371,071.6  ล้านบาท เม็ดพลาสติก มูลค่า 278,334.9  ล้านบาท น้ำมันสำเร็จรูป มูลค่า 271,424.6 ล้านบาท  แผงวงจรไฟฟ้า มูลค่า 261,379.8  เครื่องจักรกลและส่วนประกอบของเครื่องจักรกล มูลค่า 238,564.9 ล้านบาท ผลิตภัณฑ์ยาง มูลค่า 230,427.7 ล้านบาท เคมีภัณฑ์ มูลค่า 215,346.6 ล้านบาท  และเหล็ก เหล็กกล้าและผลิตภัณฑ์ มูลค่า 179,253.8 ล้านบาท จะเห็นได้ว่าสินค้าส่งออกสำคัญของประเทศไทยส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับวัสดุทั้งสิ้น จากการเติบโตของภาคอุตสาหกรรมจึงทำให้เกิดความต้องการบุคลากรและแรงงาน นักวิจัย นักวิทยาศาสตร์ และวิศวกรที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญและแรงงานที่มีฝีมือในภาคในอุตสาหกรรมเป็นจำนวนมาก แต่พบว่าประเทศไทยมีบุคลากรที่มีความสามารถและความเชี่ยวชาญยังไม่เพียงพอต่อความต้องการ ดังนั้นแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับล่าสุด (ฉบับที่ 11) จึงมุ่งเน้นในการพัฒนาองค์ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีและบุคลากรด้านวิทยาศาสตร์ วิศวกรรมและแรงงานให้มีความพร้อมในเชิงปริมาณและคุณภาพ 
         จากผลการสำรวจความต้องการการขาดแคลนจำแนกตามประเภทอาชีพของสำนักงานสถิติแห่งชาติประจำปี พ.ศ. 2556 พบว่าอาชีพที่ขาดแคลนจากการสำรวจจำนวนแรงงาน คือ อาชีพช่างฝีมือและผู้ปฏิบัติงานที่ โดยเกี่ยวข้องกับการทำหน้าที่บำรุงรักษา ซ่อมแซมอาคารและสิ่งปลูกสร้าง หล่อ เชื่อม และขึ้นรูปโลหะ ช่างชำนาญเครื่องเพชรพลอย ของใช้ในครัวเรือนและของที่ทําจากโลหะมีค่าอื่นๆ เครื่องปั้นดินเผา เครื่องแก้ว และ ผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง ผลิตงานหัตถกรรม ทํางานพิมพ์ผลิตและแปรรูปอาหาร สิ่งของต่างๆ ที่ทําจากไม้ สิ่งทอ หนัง และวัสดุที่เกี่ยวข้อง โดยมีความต้องการสูงถึง 72,049 คน และอันดับสองเป็นผู้ปฏิบัติงานในโรงงานซึ่งหมายถึงผู้ควบคุมเครื่องจักรในโรงงานและผู้ปฏิบัติงานด้านการประกอบ ติดตามและควบคุมการทำงานของเครื่องจักรและอุปกรณ์ที่ใช้ รวมถึงการประกอบผลิตภัณฑ์จากชิ้นส่วนอุปกรณ์ตามคุณสมบัติหรือขั้นตอนที่กําหนดในการทําเหมืองแร่ หรืออุตสาหกรรมอื่นๆ เพื่อการแปรรูป โลหะ แร่ แก้ว เซรามิก ไม้กระดาษ หรือสารเคมี และอุปกรณ์ที่ใช้ในการผลิตสิ่งของ ที่ทําจากโลหะ แร่สารเคมียาง พลาสติก ไม้กระดาษ สิ่งทอ ขนสัตว์หรือหนังฟอก รวมถึงการแปรรูปอาหารและผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง โดยมีความต้องการถึง 61,984 คน ซึ่งพบได้ว่าอาชีพที่ขาดแคลนล้วนมีความเกี่ยวข้องกับศาสตร์ของวัสดุศาสตร์และเทคโนโลยีวัสดุทั้งสิ้น 
         ดังนั้นมหาวิทยาลัยหลายแห่งจึงได้เปิดหลักสูตรที่เกี่ยวข้องกับวัสดุศาสตร์ เช่น นาโนเทคโนโลยี เซรามิก โพลิเมอร์ โลหะ ปิโตรเคมีและพอลิเมอร์เป็นต้น แต่ก็ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการ ดังนั้นมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครได้เล็งเห็นถึงความสำคัญในการเปิดหลักสูตรวัสดุศาสตร์ เพื่อการพัฒนาบุคลากรด้านวัสดุศาสตร์และนักปฏิบัติการที่มีคุณภาพสูง เพื่อเข้าสู่ภาครัฐและภาคอุตสาหกรรม โดยคุณภาพบุคลากรที่หลักสูตรนี้กำหนดไว้ ไม่ใช่แค่ระดับมาตรฐานแรงงาน แต่เป็นมาตรฐานโลก เพื่อลดการพึ่งพาแรงงานต่างชาติ  หรือแรงงานจากประเทศเพื่อนบ้านในอาเซียนด้วยกันเอง นอกจากนี้หลักสูตรวัสดุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครยังมุ่งเน้นการประยุกต์ใช้ศาสตร์ด้านวัสดุศาสตร์ในการพัฒนาชุมชน โดยการผสมผสานภูมิปัญญาชาวบ้านดั้งเดิมและความรู้ในศาสตร์ด้านวัสดุศาสตร์ตั้งแต่การเลือกวัสดุ กระบวนผลิต การปรับปรุงคุณภาพและออกแบบผลิตภัณฑ์ เพื่อเพิ่มมูลค่าสินค้าชุมชนสู่ธุรกิจในภาคธุรกิจขนาดย่อมหรือ SME จนถึงภาคอุตสาหกรรม

เพื่อผลิตนักวัสดุศาสตร์ที่มีคุณภาพ มีความรับผิดชอบต่อสังคม และเป็นประโยชน์ต่อประเทศ

มีความรู้ครอบคลุมในทางวัสดุศาสตร์ทั้งภาคทฤษฎี
มีความสามารถในการบูรณาการความรู้ด้านวัสดุศาสตร์ เพื่อแก้ไขปัญหาและพัฒนาในสายวิชาชีพ มีความมุ่งมั่น และขยันหมั่นเพียรในการทำงาน พร้อมทั้งมีคุณธรรม จริยธรรมและความรับผิดชอบต่อตนเองและสังคม

ต้องสำเร็จการศึกษาไม่ต่ำกว่ามัธยมศึกษาตอนปลายสายวิทยาศาสตร์หรือเทียบเท่า หรือประกาศนียบัตรวิชาชีพในสาขาที่เกี่ยวข้อง หรือเป็นไปตามประกาศ ระเบียบ ข้อบังคับ ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร

เจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบและประกันคุณภาพในอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับวัสดุ
เจ้าหน้าที่วิเคราะห์และพัฒนาผลิตภัณฑ์ในภาคอุตสาหกรรม
วิศวกรวัสดุศาสตร์ (วิศวกรพอลิเมอร์และเซรามิก)
เจ้าหน้าที่ฝ่ายผลิตผลิตภัณฑ์
นักวิทยาศาสตร์ปฏิบัติการ (ด้านวัสดุศาสตร์)
เจ้าหน้าที่บริการเทคนิค (ด้านวัสดุศาสตร์)
เจ้าหน้าที่ฝ่ายขายและจัดซื้อผลิตภัณฑ์ทางวัสดุศาสตร์และวิศวกรรม
ผู้ประกอบการด้านวัสดุศาสตร์
อาชีพอิสระ